Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Κυριακή, ΙΘ΄ ἐπιστολῶν (Β΄ Κορ. ια΄ 31 – ιβ΄ 9)


www.osotir.org/
Ἀγκάθια ὠφέλιμα
«Ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι»
Ἀκούσαμε τὸν ἀπόστολο Παῦλο στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα νὰ μιλάει μεταξὺ τῶν ἄλλων γιὰ μιὰ προσωπική του δοκιμασία.  Τὴν ὀνομάζει «σκόλοπα», δηλαδὴ αἰχμηρὸ ξύλο, σκλη­ρὸ ἀγκάθι ποὺ ἐνοχλεῖ πολύ. Καὶ γράφει ὅτι τὴν προκαλοῦσε, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, «ἄγγελος σατᾶν», δηλαδὴ ἀπεσταλμένος τοῦ διαβόλου, πονηρὸ πνεῦμα. 

Μάλιστα ἦταν τόσο ἐνοχλητική, ὥστε τὸν «κολάφιζε», ὅπως γράφει, ἦταν δηλαδὴ σὰν νὰ τὸν χτυποῦσε στὸ πρόσωπο. Φαίνεται ὅτι ἦταν χρόνια βασανιστικὴ ἀσθένεια. Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος δὲν ἀγανάκτησε οὔτε ἀπελπίστηκε. Ἀντίθετα σημειώνει ὅτι αὐτὴ ἡ δοκιμασία τὸν ὠφελοῦσε πολύ.
Ἂς δοῦμε λοιπόν, μὲ ἀφορμὴ τὴ δοκιμασία τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ποιὲς εἶναι οἱ ὠφέλειες τῶν θλίψεων γιὰ τὸν πιστὸ Χριστιανό.
1.      Βοηθοῦν στὴν ταπείνωση
Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ χωρίο μας, οἱ θλίψεις βοηθοῦν νὰ καλλιεργήσει ὁ ἀγωνιζόμενος πιστὸς τὸ ταπεινὸ φρόνημα. Εἶχα τόσο πολλὲς ἀποκαλύψεις, γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τόσες θαυμαστὲς ὁράσεις καὶ ἐμπειρίες ἀπὸ τὸν Θεό, ὥστε, γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύομαι, μοῦ ἔδωσε «σκόλοπα» στὸ σῶμα, γιὰ νὰ μὲ ταλαιπωρεῖ καὶ νὰ μένω στὴν ταπείνωση… Τὴ χρόνια δοκιμασία του, ποὺ πολὺ τὸν δυσκόλευε, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος τὴ θεώρησε δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, σωτήρια παρέμβασή Του ποὺ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὴν ὑψηλοφροσύνη.
Ἀντίστοιχα κι ἐμεῖς στὴ θλίψη, ἐὰν τὴν ἀντιμετωπίζουμε μὲ ὑπομονὴ καὶ πίστη, συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἀπὸ μόνοι μας εἴμαστε ἀδύναμοι, μικροί, θνητοί, καὶ ὅ,τι καλὸ ἔχουμε, εἶναι τοῦ Θεοῦ. Πόσο μᾶς ταπεινώνουν ἡ φτώχεια καὶ ἡ στέρηση, ἡ ἀδικία, τὸ πένθος καὶ ἰδιαίτερα ἡ ἀσθένεια καὶ ὁ πόνος! Μᾶς βοηθοῦν νὰ ἀποβάλουμε τὸ ὑψηλὸ φρόνημα, τὴ ματαιοδοξία μας, τὴ σκληροκαρδία μας. Προσγειωνόμαστε στὴν πραγματικότη­τα. Ἐμβαθύνουμε στὴν ἀλήθεια ποὺ διακήρυξε ὁ Κύριος, ὅτι «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰω. ιε´ 5).
Ἴσως ἔχουμε συναντήσει ἀνθρώπους ποὺ ἀντιμετώπισαν μὲ πολλὴ πίστη μεγάλες θλίψεις στὴ ζωή τους. Γι᾿ αὐτὸ ἔχουν βαθιὰ ταπείνωση καὶ πολλὴ σύνεση, ἔστω καὶ ἂν ἐνδεχομένως δὲν εἶναι κατὰ κόσμον μορφωμένοι. Πολύτιμος καρπὸς λοιπὸν τῶν θλίψεων εἶναι ἡ ἀπόκτηση ταπεινοῦ φρονήματος.
2.      Συνοδεύονται μὲ χορήγηση εἰδικῆς Χάριτος
Γράφει ὁ Ἀπόστολος ὅτι τρεῖς φορὲς παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸν «σκόλοπα», καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἀπάντησε: «Σοῦ ἀρκεῖ ἡ Χάρις ποὺ σοῦ δίνω» γιὰ νὰ ἀντέξεις τὴ θλίψη σου. Δηλαδὴ ὁ Θεὸς ἀρνήθηκε νὰ τὸν ἀπαλλάξει, γιὰ νὰ τὸν εὐεργετήσει ἀκόμη περισσότερο, νὰ τοῦ χορηγήσει πλουσιότερη Χάρι.
Ὁ δοκιμαζόμενος πιστὸς λοιπὸν λαμβάνει εἰδικὴ Χάρι ἀπὸ τὸν Θεό, ὅταν δοκιμάζεται. Λαμβάνει εἰδικὴ Χάρι ποὺ τὸν ἐνισχύει νὰ ἀντέξει τὴ δοκιμασία του καὶ νὰ ἐπιτελέσει τὰ ἔργα ποὺ ὁ Θεὸς περιμένει ἀπὸ ἐκεῖνον. Προκειμένου γιὰ τὸν ἅγιο Ἀπόστολο, τὴ βαριὰ καὶ κοπιώδη ἀποστολική του ἐργασία. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος γράφει ἀμέσως παρακάτω: Χαίρομαι καὶ καυχῶμαι στὶς θλίψεις μου, «ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ»· γιὰ νὰ κατοικήσει μέσα μου ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ (Β´ Κορ. ιβ´ [12] 9).
Ἑπομένως ὅποιος σηκώνει τὸν σταυρό του, ζεῖ μὲ τὸ θαῦμα, ζεῖ ἔντονα τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του καὶ βιώνει τὴ δύναμή Του, ποὺ ἐνεργεῖ θαυμαστὰ καὶ μεγάλα μέσῳ τοῦ ἀδύναμου ἀνθρώπου!
3.      Μᾶς ἁγιάζουν
Εἴπαμε μέχρι τώρα ὅτι οἱ θλίψεις μᾶς ταπεινώνουν καὶ μᾶς βοηθοῦν νὰ γνωρίσουμε περισσότερο τὸν ἑαυτό μας· εἴπαμε ἀκόμη ὅτι συνοδεύονται ἀπὸ χορήγηση εἰδικῆς Χάριτος καὶ δίνουν εὐκαιρία γιὰ ἐντονότερο ἀγώνα. Ἐὰν ὁ Χριστιανὸς ἀποδεχθεῖ τὴ δοκιμασία του καὶ ἀξιοποιήσει τὴν Χάρι ποὺ τοῦ δίνει ὁ Θεός, τότε θὰ γευθεῖ τὴν πιὸ μεγάλη καὶ τελικὴ ὠφέλεια τῶν θλίψεων, ποὺ εἶναι ὁ ἁγιασμός του. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἐπισημαίνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του. Ὁ Θεός, γράφει, μᾶς παιδαγωγεῖ μὲ τὶς δοκιμασίες «πρὸς τὸ συμφέρον, εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ»· γιὰ τὸ συμφέρον μας, γιὰ νὰ γίνουμε μέτοχοι τῆς ἁγιότητός Του (Ἑβρ. ιβ´ [12] 10). Ὑπάρχει μεγαλύτερη ὠφέλεια ἀπὸ αὐτήν;
Οἱ θλίψεις τελικὰ εἶναι ἀπόδειξη ὄχι ὅτι δὲν μᾶς θέλει ὁ Θεός, ἀλλὰ ὅτι μᾶς ἀγαπάει πολύ. Δὲν εἶναι τιμωρίες ἀλλὰ εὐεργεσίες. Τὸ ἂν θὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ αὐτές, ἂν θὰ δώσουμε τὸν καρπὸ γιὰ τὸν ὁποῖο τὶς ἐπιτρέπει ὁ Θεός, αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ πῶς ἐμεῖς θὰ τὶς ἀντιμετωπίσουμε. Ἀπὸ μόνοι μας βέβαια εἴμαστε ἀδύναμοι. Μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ ὅμως μποροῦμε, καὶ μὲ τὶς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων μας, ἐκείνων ποὺ σήκωσαν τὶς πιὸ μεγάλες θλίψεις γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα
Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ οἶδεν, ὁ ὢν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας, ὅτι οὐ ψεύδομαι. ἐν Δαμασκῷ ὁ ἐθνάρχης Ἀρέτα τοῦ βασιλέως ἐφρούρει τὴν Δαμασκηνῶν πόλιν πιάσαι με θέλων, καὶ διὰ θυρίδος ἐν σαργάνῃ ἐχαλάσθην διὰ τοῦ τείχους καὶ ἐξέφυγον τὰς χεῖρας αὐτοῦ. Καυχᾶσθαι δὴ οὐ συμφέρει μοι· ἐλεύσομαι γὰρ εἰς ὀπτασίας καὶ ἀποκαλύψεις Κυρίου. οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐ­ρανοῦ. καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι. ὑπὲρ τοῦ τοιούτου καυχήσομαι, ὑπὲρ δὲ ἐμαυτοῦ οὐ καυχήσομαι εἰ μὴ ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου. ἐὰν γὰρ θελήσω καυχήσασθαι, οὐκ ἔσομαι ἄφρων· ἀλήθειαν γὰρ ἐρῶ· φείδομαι δὲ μή τις εἰς ἐμὲ λογίσηται ὑπὲρ ὃ βλέπει με ἢ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ. Καὶ τῇ ὑπερβολῇ τῶν ἀποκαλύψεων ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα με κολαφίζῃ ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι. ὑπὲρ τούτου τρὶς τὸν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ᾿ ἐμοῦ· καὶ εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταῖς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ᾿ ἐμὲ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ.
https://www.osotir.org/2018/10/01/agkathia-ofelima/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου